6 mei

"Natuurlijk, ik heb het best mooi gedaan. Zo net voor die psychologische grens." De jongen trekt een grimas. "Vorig jaar om deze tijd had ik alleen maar durven dromen dat ik deze baan had, had ik alleen maar durven dromen dat we ooit naar huisjes aan het kijken waren, had ik alleen maar durven dromen over weet ik veel wat nog meer." Hij speelt wat met het bierviltje op de houten tafel. "Maar toch." Weer die melancholieke grijns. Zijn blik glijdt af naar het raam, waar sinds weken weer de regendruppels tegen aan slaan. Donkere luchten kruipen over. Indrukwekkende wolkenpartijen. Het water stort zich met een enorm geweld naar beneden. De markt is verlaten, de regen kletst op de grijze kinderkopjes. "Soms loop ik door mijn huis en zie ik de spullen liggen en dan denk ik; verdomme. Verdomme, ik ben daar waar ik wezen wilde. Zakelijk gezien dan. Of werktechnisch. Of hoe je het noemen wil. Prive gaat het ook allemaal in een sneltreinvaart. Ik ben mijlen verder dan ik, pak hem beet 3 jaar geleden dacht te zijn." Een snuivend geluid. "Maar toch, ook ik mis het wel. Ook ik voel de drempel wel. De psychologische grens. Niet dat daar iets mis mee is. Achteruitkijken was toch al mijn specialiteit. Vorig jaar was altijd beter." De jongen slaat op tafel. "Maar boven alles. Boven elk melancholiek gevoel, boven elke gedachte over grenzen, drempels, psychologische omslagen. Ik werk daar, ik woon hier en ik ben eigenlijk best gelukkig. Huisje, boompje en zelfs beestje. Dat schijn je te willen op dit tijdstip en dat klopt eigenlijk wel. Maar dat wil niet zeggen dat vroeger niet soms kriebelt. Dat oude gevoelens en verlangens soms kruipen waar ze niet zo makkelijk meer kunnen gaan." Weer die grimas. "Ach, maar dan zet ik gewoon even een goede cd op, bezoek een concert, zoek het gevoel op. Het ultieme gevoel van eeuwige melancholie....."