Van de Schaduw naar de LuchtIk miste ze al gelijk. Daniel, Beatriz, Fernin en Julian. De ondeugden van een goed boek. Ik miste de geuren van de straten van Barcelona, ik miste het grote huis, ik miste de gedachten aan het de rondgaande gangen vol met boeken. Ik miste de sluimerende liefde, de onderhuidse spanning, het onbekende leven in Parijs. Ik miste het trammetje richting Tibidabo. Nog maar gezwegen over het majesteuze uitzicht vanaf Tibidabo. Ik miste het allemaal direkt. De regen die tegen de ramen sloeg, de sneeuw die door de straten vloog. En die vroege morgens. Die prachtige morgenstond, rennend over La Rambla, richting Place de Catalunya. Ach, ik miste Barca op het moment dat ik de laatste pagina dichtsloeg. Maar dat was gisteren.
Want voor ik er erg in had, zat ik in de appelboom, zag ik mensen in lange gewaden. Rook ik de stoffige wegen van Kabul en voelde ik de koude marmeren vloeren aan mijn voeten. Ik zag twee jongetjes genieten van een oude John Wayne film. Ik verwonderde me over de religieuze verschillen in het Midden-Oosten. Ik voelde me in een moordend tempo onderdeel worden van de wereld van Amir en Hassan. Ik ben pas net begonnen, maar volgens mij zweef ik zo van het een prachtboek naar het volgende. Waar de NS al niet goed voor is....
3 opmerkingen:
Het ligt al weken klaar.
Ik heb de leesverslagen erover met een half oog nagekeken, zodat ik er eigenlijk niets van weet...
Ik wil tijd!
C.
Je hebt 'De Schaduw van de Wind' uit neem ik aan? :-). Tip: 'De Nachttrein naar Lissabon'... een van de weinige boeken waarbij ik meerdere keren met tranen in de ogen zat.
Mmm..die had ik van de week nog in de hand bij de "stations-Bruna". Had jij die niet al een keer getipt? Of via je log? Mmm, dacht zoiets..
Gaat sowieso op de lijst...
Een reactie posten