Rifles in the Morning & Dybdahl in the Evening

Het lijkt me zo'n gemis. Terwijl de trein sukkelt door het sneeuwlandschap. Starend naar lege kantoorgebouwen aan de rand van de stad. Volgekalkt met onbekende tekens en leuzen. Ik luister stiekem naar de gesprekken in de trein, terwijl ik zachtjes de muziek hoor door mijn koptelefoon. Het lijkt me zo'n gemis. Als je nooit eens door het panorama-raam van een trein kan kijken met dit op je koptelefoon. Hoewel ik me wel kan voorstellen dat iemand niet kan bekoren. Als de term lo-fi je als een verschrikkelijke term in de oren klinkt. Maar toch, als ik vandaag weer door de ietwat viezige ramen naar het voorbij glijdende landschap keek. Afwisselend langs weiden, kleine kerkjes en dorpen. Langs lelijke vinex-wijken, stedelijke gedrochten en volle snelwegen. Langs het jachtige bestaan van eeuwige forensen. Dan maar dit op mijn koptelefoon. Voor rust in de namiddag.

Zo anders is het in de morgen. Als het land nog lijkt te slapen. De lichten in de huizen langs het spoor langzaam aangaan. Als iemand in zijn ochtendjas de gordijnen open schuift. Mijn ogen zijn nog half gesloten mijn hersenen hebben een soort aanjager nodig. Ik gaap, blader wat in de Spits,
neem een slok koffie. Buiten de lichten van de spoorwegovergang is er nog weinig te zien. Ik druk driftig op de volumeknopjes van mijn mp3-speler. Ik word wakker. Met dit, of dit, of dat. Lekker wakkerder worden kan bijna niet. Ik stap de trein uit op de plaats van bestemming. Dans een beetje heen en weer naar de uitgang. De zon is langzaam uitgestegen boven het park. En ik zing heel zachtjes: don't see how another days gonna make us change our minds So why don't we go separate ways and save us a bit of time We can't go on trying living behind this worn out and thin disguise I don't want to try talking it out I don't need another fight It just won't work when All I want is a little peace and quiet...