Toppers House

Het is een beetje een vreemde aandrang. De drang om steeds maar weer terug te willen kruipen in de huid van Martin, Maureen, JJ en Jess. De '"suicide gang of four." Maar elke keer als ik deze week terug naar de trein loop, voel ik die drang om weer in het leven, zolang dat nog duurt, te duiken van vier mensen die er helemaal klaar mee waren.

Met het leven wel te verstaan. 4 mensen komen elkaar tegen op oudejaarsavond c.q. nieuwjaarsnacht. Bovenop het dak van "Toppers House". Iedereen met een eigen verhaal, eigen achtergrond, eigen redenen maar allemaal vastbesloten "to call it a day", sterker nog "to call it a life." Vreemd concept zou je denken, maar het werkt prima. Dat wil zeggen Long Way Down is verslavend. Intrigerend. Het boek kruipt naar binnen, de personages worden een beetje onderdeel van je en bij elke bladzijde vraag je het jezelf toch stiekem af. Zouden ze nu toch? Aan het eind? Of tussendoor? Of gewoon niet? En is het dan te begrijpen?

Een interessant concept, gecombineerd met het uitstekende gevoel voor (overigens overduidelijke Engelse) humor en een heerlijke vlotte manier van schrijven. Hornby is de kunst nog steeds niet verleerd. In het Verenigd Koninkrijk wordt dat talent ook wel erkend. In Nederland kunt u de gemiddelde Hornby titel vandaag de dag al voor een appel en een ei bij de bij u bekende ramsj-handelaar vinden. Hoewel voor deze moet u ongetwijfeld even naar de 2e-hand Eng.Lit. afdeling, maar die tocht is het meer dan waard...