Nouvelle Vague

Shoot me! Sinds ik een paar weken geleden dat iets te kitscherige, iets te lieve, iets te franse stemmetje hoorde, krijg ik het niet meer uit mijn hoofd. Maar ik vergat steeds op te zoeken wat het was. Welke kitscherigheid had van mijn hoofd bezit genomen? (Vrij naar Frank Boeijen). Waarom zong ik dag in, dag uit, heel zachtjes die klassieker van The Undertones. Maar dan ontdaan van zijn punk/new wave/hippe Britse look. Verbasterd naar iets, naar iets. Naar iets waar ik niet zo goed in een hokje kan plaatsen. En wat blijkt? Het is een bandje of is het alleen een zangeres? Geen idee eigenlijk. Maar zij, hij, het heeft allerlei klassiekers omgedraaid, verpakt en voorzien van een soort Burt Bacharach sausje. En Burt is sinds Trijntje haar Blue Note Trip helemaal hip. Maar Nouvelle Vague is dat misschien al lang niet meer. Ik weet het eigenlijk niet. Ik weet ook niet zo goed wat ik er eigenlijk van moet vinden. U wel (klik)? Maar dat nummer krijg ik al weken niet uit mijn hoofd. En nu weet ik eigenlijk wie het is. Wat het is. Whatever. Het is Nouvelle Vague. En ze zingen veel te liefjes:

I'm gonna call her on the telephone
Have her over cos i'm all alone...
I wanna hold her wanna hold her tight
Get teenage kicks right through the night