Vergeelde Tijd
Ooit. Dat had ik me voorgenomen. Als ik een keertje tijd heb. Nu heb ik dat nooit. Dus dan moet het maar gewoon een keer. Een keer als ik denk tijd over te hebben. Zoals vandaag. Ik plukte de doos uit de kelder. Opende de deksel. En keek. Tientallen hoesjes. Kruidvat. Hema. Presto Print. London, London & London. Oxford, Cambridge & Brighton. NYC, Boston, Washington DC, Pennsylvania & New England. Barca, Dublin & Berlijn. Griekenland en Guatemala. Maar ook gewoon dichtbij. Efteling, Zeeland & Friesland. Josh Rouse klinkt door de speakers, de regen tikt tegen het raam, de koffie dampt in een hoek op de tafel. Het lijkt wel zondag. Een beetje ordening in de chaos. Sorteren. Negatieven apart. Foto's in een hoesje. Wat een nostalgie. Jaren vliegen voorbij in een paar uur. De snelheid van een stad, de geur van een kop koffie aan de andere kant van de wereld, de kleuren van Camden Town, de loomheid van Belgie. Een decenium afgemeten op 10x15. Een glimlach, een gedachte, kippenvel. Foto's als geheugensteun. Van dat wat was. Dat wat we nog een keer moeten doen. En dat wat ik al weer bijna vergeten was. En Josh Rouse zingt rustig verder. Altijd maar op weg. Ach, vergeelde tijd, vervaagde foto.

And now I've fallen under your charms
And now I fall into your arms
It's where I feel alright