Schiphol, Starbucks & London

Gek. Nu eigenlijk niet. Maar het getuigt wel van het virtuele geheugen van het gebeuren. Vorige week liep ik wat te dralen over het panoramabalkon van Schiphol, slenterde langs het restaurant en keek naar het tafeltje aan het raam. Ik herinnerde me dat we daar een keer zaten. Wachtend op onze vlucht. Ik staarde naar buiten. Naar een jongen en een meisje dat hand in hand over het balkon renden. Af en toe stopten ze, keken ze naar de lucht, omhelsden elkaar en renden dan weer verder. Een brede lach op beide gezichten. Ik nam een slok koffie en keek erna. We gingen naar Londen denk ik. En we dronken voor de laatste keer de vieze koffiedrap van Schiphol, verlangend naar onze eerste Caramel Macchiato van Starbucks. Hoe dan ook, het was het eerste waar ik vorige week aan moest denken terwijl ik wachtte op de vlucht die over een uurtje zou aankomen. En het is een van de eerste stukjes die ik lees terwijl ik mijn oude archieven in een mijn eigen archief aan het verwerken ben. Virtueel geheugen. Ik zong toen de hele reis English Girls Approximately. Dat weet ik ook nog wel. Ach, Londen. Dat kan binnenkort wel weer denk ik. Sterker nog, ik had het mezelf beloofd, wanneer...en wanneer is zover....

She's got eyes as pretty as a pair of jewels
Falling down in Camden like a couple drunken criminals
...Said you didn't love me, it was right on time, I was just about to tell you, but ok, alright
Said you didn't love me, it didn't mean a thing, English girls can be so mean